100 імгненняў

100 імгненняў

Здесь представлены мои авторские строки, которые я написал на протяжении 2003-2015 годов. Многие из них изначально были созданы на русском языке, а в последствии переведены на белорусский. Приятного чтения 🙂

Змест:

Бязглуздзіца з нуды

…Ну вось, зноў я ў пралёце!
На сустрэчу спазніўся…
Цяпер сумна шкадую,
Калі столькі спраў маю!

Не ведаю, за што ўзяцца…
І аніводнай думкі…
Толькі вось адважыўся,
Вершы нейкія пісаць!

А які з мяне паэт?
Я – Свабодны мастак!
Вось чорт! Рыфмы няма!
Я ўсяго толькі вучань…
2003-04 гг

Ісціна

Не сумуй і не шкадуй дарэмна!..
Усе пройдзе, усё ўтворыцца.
Чару горычы выпіць прыйдзецца,
Як бы ўцячы ты ні спрабаваў.

Але надыдзе лепшы час,
І спадзе далоў твой цяжар.
Таму, што жыццё такое:
Чорнае, або белае.

Тады ўспомніш ты аднойчы,
Які дурны быў калісьці.
Усміхнешся, пацешышся…
І  праўда – памылкі вучаць!

Такі цяжкі нам крыж выпаў,
Які мы ганарліва нясём.
І хай толькі хто-небудзь скажа,
Што мы з кожным разам усё горш…
2003-04 гг

Нудота!

За вакном – навальніца,
Шэрая кніга у руцэ.
Нуда да мяне прыйшла,
Неспакойнай стала душа.

Ірвуся я з клеткі прэч,
Як птушка тая на свабоду,
На вячэрні ціхі звон
Пад ранішнюю асалоду.

Але хто паставіў клетку?
Хто узвёў сцены з глыбіні?..
Я не магу трымацца больш!
Адчуваю свабоду ўсё менш.

Так! Напэўна, гэта я!
Напэўна, мае сцены!
Сам іх узвёў у высь я…
З глыбіні сваёй душы.

Але для чаго усё?..
Гэтага я не пазнаю!
Толькі рвуся з боку ў бок
Каб пазбавіцца ад сцен…
2003-04 гг

Праўда!

Жыві і радуйся!
Не звяртаючы ўвагі
Ні на што, ні на каго!
Вось дзе дэвіз які?

Але чаму тады
З кожным днём заўсёды
На душы маёй
Становіцца цяжэй?
10 чэрвеня 2005

Развітанне!

Ну чаму так балюча?..
Бо не назаўжды развітваемся!..
Няўжо гэта заўсёды так цяжка?..
Мы яшчэ сустрэнемся!..
8 верасня 2005

Творца

Я бачу гэты цень…
Я бачу гэты свет…
У момант, калі думаць лянота,
Калі ў галаве столькі цяжкіх бед.

Страшна разумець у тыя хвіліны,
Што ты – вольнай натуры чалавек –
Па месяцовай сцежцы жыцця
У горкай адзіноце цягнешся.

І сэрца тваё нямее
Пры выглядзе вачэй яе,
І мозга ўяўленне дзівіць
Вытанчаная постаць яе.

Зірнеш тады ў пустэчу…
Зразумееш, што там няма нікога…
І намацаўшы знікаючую сцежку,
Працягнеш шлях у нішто…
24 сакавіка 2007

І белы ліст…

І ў святле лямпы ліст –
Як смерць белы ён
На стале ляжыць,
Прыцягваючы позірк.

І не сысці мне
З месца гэтага,
Што так прыцягальна,
Думкам генія.

І трывожна на душы,
Што вельмі страшна стала
Бачыць чыста ў пустаце
Усё, што там паўстала.

І белы ліст, у які раз
Для позірку майго
Паўстаў зноў адразу…
І нічога з канца таго…
24 красавіка 2007

Звычайны чалавек

Гэта звычайны чалавек,
Пражыў ажно цэлы век.
І толькі дома ў яго
Шмат вялікіх твораў яго.
Таксама на фотаздымках –
Астатняе ў альбомах.

Быў ён ціхі і спакойны.
І патэнцыял бяздонны.
Працаваў як пракляты,
Стагоддзем у кут загнаны.
Не ведаў стомы і страху,
Але і не ведаў ён сну.

Бедны, бедны гэты творца…
Не маеш ты свайго палаца…
Спазнаў ты занадта шмат гора,
Але шчаслівая доля –
У памяці навек застацца,
Вялікім творцам апынуцца!
11 траўня 2007

Суцяшэнне…

Аднак вось я зноў адзін,
І як апошні крэтын –
Гэты свет занадта ўпарты,
А паветра вельмі цвёрдае
Для справы даўно пачатай
І не хутка скончанай.

А так шкада,
А так хочацца…
І душа спадзяецца,
І душа жыве
З думкай гэтай,
З думкай, што блытаецца.

Але свет занадта ўпарты,
І паветра не астыла…
А на радзіме ўжо бур’ян,
Пакуль лбом сцяну не прабіў…
Вось ён дзікі танец жыцця,
Танец гарачай любові.

І так хочацца завыць,
І так хочацца забыць,
Што жыццё міма праходзіць,
Што час бязлітасна сыходзіць –
І няма каму слова сказаць,
І няма каму рукі падаць…
08 ліпеня 2007

Мроі ці не?

І ў тую самую хвіліну
Як вока кінулася ў слязу
Я дыханне перавяду
І ўжо ціха-ціха маўчу…

Столькі думак гэты момант
Прыносіць тут занадта шмат –
І ўсё бязглуздзіца адна,
Усюды мроіцца яна…

Тугі ўдар мне прыйшоўся,
Увесь скурчыўшыся крута
Мой дух цяжка трымаўся –
Гэта было так балюча…

І складана зразумець тут –
Рэальна гэта было ці не.
Прымроілася яна мне,
Прыгожая дзяўчына, ці не…
15 ліпеня 2007

***

Прыходзячы, не радуйся,
Сыходзячы, не сумуй –
Бо жыццё прайшоўшы,
Святло ў канцы тунэлю ўбачыш ты.
15 ліпеня 2007

Цярпі!

Жыць у гэтым смуродным свеце,
Дзе не відаць дакладнага шляху…
Жаданне застанецца ў сіле,
І змахнеш няпрошаную слязу.

Схаваўшыся ў цягучай бездані,
Згінуць гатовы назаўсёды ты…
І нават пры трапяткой лучыне
Вочы яе палкія ўбачыш ты.

Зацягне цябе тады ў балота –
Выбрацца з яго паспрабуй…
І салодкі голас як дрымота
Ціха скажа табе: «Кахай».

Але каб не мучыцца без справы,
Пакуль няма спадарожнага ветру…
Як бы твая душа ні спявала,
Цярпі, братка, што было моцы, цярпі.

У гэтым бездапаможным свеце,
Дзе не відаць наогул нічога,
Схаваўшыся ў цягучай бездані,
Згінуць гатовы ты ад кахання…
22 ліпеня 2007

Смуга

У смузе ранішняй туманнай
Убачыць можаш аднойчы ты
Рухі той фігуры чароўнай,
Што лепей малочнай пустаты.

З цяжкім дыханнем на вуснах
Назіраць ты доўга будзеш
Як абцякае туман па баках
І рухаецца ўніз – не забудзеш.

Пачуеш гукі бубнаў…
І за ёй ты паўторыш
Дзіўныя рухі сцёгнаў…
І знутры ўвесь ты згарыш…

Вось ў тумане блукаеш зноў…
І пажар палае ўнутры…
А фігура ззяе зноў,
За сабою манячы.
22 ліпеня 2007

Яна

Учора зноўку яна
Была шыкоўная…
Водар яе…
Сілуэт яе…

Але чаму лёс такі?
Няма адказу мне.
Цяпер як свет сівы
Адносіны да цябе.

Але як заўсёды
Яна зірнула…
Растаў ты…
Закаханы ты…

Як жа цяпер цяжка,
Бачыць яе такой,
І ведаць, што ў бок іншы
Дарогу яе ўвяло…
ліпень 2007

Муза

Як блісне апошні прамень святла
Загіне твой няшчасны сябар.
У тую ж гадзіну згасне надзея,
І цемра паглыне ўсё вакол.

Тады, блукаючы ў начной завісі,
Вернешся ты, цяжка адчыняючы дзверы.
І пыльная хмара нейкай сумесі
Парушыць цішыню як неасцярожны звер.

Зрабіўшы крок, нягоднік,
Зойдзеш ты вандроўнікам стомленым,
І лёсу свайго нявольнік
Станеш гаспадаром сапраўдным.

І тады ў гэтым свеце тленным
Праступае кропелькай поту святло.
І ўбачыш ты з непрыемным скрыпам,
Уладар, вялікі свой кабінет…
03 жніўня 2007

Прывітанне, Вечар!

Прывітанне, ласкавы Вечар!
Прахалодная начная імгла,
Дзе не гуляе больш гучны вецер,
І не разгулялася яшчэ цьма.

Я прыйду да цябе – пастой…
Мой голас крыкам ляціць.
Я іду па вуліцы пустой,
Дзе святло больш не бяжыць.

Як жа хочацца стрымгалоў
Уварвацца ў гэты свет,
Зноў і зноў браму сарваўшы
З іх вялікіх завес.

У змярканне увайду я,
Ловячы кожны твой лёгкі крок…
І, удыхнуўшы паветра, я
Не спяшаючыся ступлю ў змрок!..
1 снежня 2007

Імгненне, спыніся!

Святло, падаючы на казачную ўсмешку
Асвятляе кавалачак жыцця майго.
І ўзяў бы я тады пашарпаную скрыпку,
Але няма для гэтага сілы маёй.

Але ў таямніцы ад усіх…
Ад яе, ад сябе, ад жыцця…
Я схаплю аловак апошні
І буду дзіка рваць, да болю…

Магчыма, атрымаецца нешта,
Што выпадзе памяццю людской.
А я не заўважу гэтага,
Працягваючы звінець душой…

І вось, здавалася б, гучна крычу:
«Імгненне, спыніся – ты выдатна!»
Не, зноў я ў ліхаманкавым трызненні,
Усё зноў да жаху небяспечна…
14 снежня 2007

Я буду маўчаць…

Я бегчы хутчэй ветру
Не змагу, хоць ты забі,
У тыя самыя нетры
Дзіўнай душы тваёй.

І вочы не бачаць больш
Тваіх чароўных рыс,
Што так вабілі раней
Мой позірк, быццам магніт.

І вось душа крычыць
Нібы тысяча чарцей.
А яна ўсё сядзіць,
Хоць ты стукай па ёй.

І давядзецца парыў стрымаць
У імгненне слабасці тугой,
Калі хочацца моцна крычаць
Нямым маўчаннем душы сляпой.

Я буду гучна маўчаць…
Калі хочацца крычаць…
16 снежня 2007

За даляглядам…

Што ж там, за даляглядам?
Можа быць паветраная імгла?
О не! Не! Іншае за даляглядам!
Там ніколі не будзе цёмна…

Я бачу водсвет цеплыні,
Агеньчыка, які ўецца знутры
Маленькай надзеяй душы
У гэтым змрочным сэрцы дабрыні.

Але няма страшней пакуты,
Чым разумець ўсю марнасць нуды,
Зразумець бясконцасць смерці,
І не прызнаваць сябе ў жыцці.

Ды не, ж! Не! Вось ён, адказ…
Ён побач! Зусім блізка…
Толькі варта напісаць партрэт,
Пакланіўшыся памяці нізка…
30 снежня 2007

Стары Новы год

І ў гэтае старое свята
Жадаю табе, стомлены вандроўнік,
Знайсці ўтульны такі куток,
Дзе пакажа трапны стралок,
Павесіўшы на шыю як вянок,
Шчасця груз вялікі паток.

І не бачыць больш
Сумных дзён дагэтуль,
Каб на твары тваім,
Згледзеўшы нас удваіх,
Не прабіваўся смутак
І няхай будзе дружба!..

Дарую табе я не на тэрмін
Гэтую слаўную пару радкоў,
Каб не забываў з гэтага часу
Навошта сышоўся ў белым свеце,
І прайшоў ты шлях свой доўгі сціпла,
Але з густам і размахам гучна!..
13 студзеня 2008

Рух думкі

Ціхім шэптам непакорлівая свядомасць
Урываецца ў маю пацёртую душу,
Пачынаючы дзікі і пакутлівы боль –
Тады знаходжу доўгачаканую сушу
І жыццё ў гэты момант паварочваецца,
Абрываючы сотні нітак мінулага!..
1 лютага 2008

Чалавек

Чалавек! Навучыся паміраць!..
А то, жыць ён хоча!..
Яшчэ вілку не ўмее трымаць,
А ўжо зубы точыць.

І дажывеш ты да дзён цяжкіх,
Калі сон больш не адпачынак,
А адпачынак – не палёгка.
Вось і цемра – толькі цярпенне!..

Трымайся ж ты, Чалавек!
Звярнуць з шляху не цяжка.
Думай лепей, Чалавек!
Убачыць відавочнае трэба.
1 лютага 2008

Прамень залатога святла

Ручку ў руцэ трымаю я,
Аднак толку ад таго?
Бо спаць даўно хачу я!
А мозг паўтарае сваё…

І каб там цямней было –
Не змагу сябе я пакінуць,
Хоць ты крычы, клікай…
Не пакінуць мне гэтага шляху!

Я кіну пэндзаль!..
Я кіну ручку!..
Вывучаць сёння буду
Рукі сваёй я кісць!

Убачу там я думкі,
А не скручаныя мышцы.
Вось у чым уся справа,
Трэба толькі ўзяцца смела.

Вось як праменьчык залатога святла
Праліцца можа на святую справу!..
1 лютага 2008

Стары сябра

Сябар! Мілы сябар!
Як жа рады я
Бачыць цябе раптам!
Бо бліжэй, чым сям’я…

Хоць і глядзіш ты так крыва,
Нямым позіркам старога,
Усё роўна даўняя думка
Не адпусціць мяне, дурня…

Але колькі ж табе, вартаўнік,
Глыбокіх пустыняў душы
Давялося вытрываць крадзяжоў,
Спустошыўшы цябе слязьмі?..

І як не хочацца заўсёды
Пакідаць цябе пара.
Пасля вечара трывогі,
Мой стары, стары сябра…
3 лютага 2008

Мастацтва

А там! Там, пане!
За гэтай сцяной,
Як за заслонай,
Скрыты цэлы свет!..

У ім няма паганай хлусні,
У ім няма сівой пагрозы,
А толькі дзіўнай ружы
Выраслі праўды кветкі…
3 лютага 2008

Жаданне

Ніколі ты не бойся
І смела супакойся
Ты на свеце не адзін…
І як апошні крэтын
Са скуры прэч не рвіся.

І лёс цябе не кіне,
А смерць тым болей не спытае.
Варта толькі захацець,
І ўзмахам крылаў паляцець
Да мары выдатнай у высь.
3 лютага 2008

Дзверы

Расталыя чорныя дзверы
У палымяных промнях захаду
Сыходзяць нібы спалоханы звер
Са старонкі старога плакату.

І нічога ўжо не спыніць…
Страшны суд адбыўся…
Мне іх не адчыніць
І стары ключ згубіўся…
4 лютага 2008

У чаканні сну

Раскладзены ложак чакаў і чакаў,
Калі ж, нарэшце, ён прыйдзе,
І гучна, вельмі гучна яго клікаў,
Назіраючы як снег ідзе.

А халодны вецер астужаў
Ложа тое, да болю белае,
І месяцовы промень асвятляў
Дыханне тое не смелае.

А ён усё не ідзе і не ідзе,
Хоць і ведае наперад,
Што калі хутка не прыйдзе,
То інеем ўсё навокал звядзе.

Але вось пачуўся скрып асцярожны
І крокі хуткія ўдалечыні…
Гаспадара свайго сустракаць бяжы
І строга ты яго не судзі.
7 лютага 2008

Святочны папрок

Я бачыць хачу,
Сёння я не жартую,
Вочы твае зараз,
Заспаныя раницай.

А ты пашлеш усіх да чорта –
Бо спаць ты хочаш да поўдня.
Скажаш, што сёння дзень асаблівы
І сон, само-сабой, вольны!

Але як жа ты магла забыцца,
Што за сабой павінна сачыць,
І цешыць уважлівае вока
Прыгажосцю сваёю сціплай!

Тады, і толькі тады
Будзе табе з раніцы
І кветак, і усмешак мора,
І пажаданне прыгажосці…

Так не забудзь пра сябе
У гэты дзень святочны…
23 лютага 2008

Сястра

Мілы, родны чалавечак,
Знаёмы мне з дзяцінства!
І не трэба тут для варажбы свечак,
Каб даведацца пачуцця сродак.

Я не хачу ўбачыць смерць,
Я не хачу запомніць сум
Халодны, як зямная цвердзь
На твары тваім надалей.

Так прымі ж у дар сляпой
Сціплае жаданне твайго брата:
Бачыць сястру такой,
Маладой і прыгожай – отрада.
23 лютага 2008

Маўчанне

Я жыць больш не хачу
У той момант хвалены
Калі лёсу віток скручу
Як пірог пластовы

У вечны момант гэты
Наступіць мёртвая цішыня,
І ні гуку больш няма,
І ў душы вар’яцкая цемра…

Але хутка пройдзе адчай
І лёгкі ветрык адчую,
Ну, а пакуль – маўчанне –
Сам сабе я спачуваю…
27 лютага 2008

Шэрая, шэрая імгла

Шэрая, шэрая імгла
Музыку маю прыбрала –
Як жа цяпер стала глуха…
З розуму можна сысці!

І ў маёй галаве
Усё таксама цяжка,
І вочы туды ж – звяло,
І целу патрэбна цяпло…

Падлога ўцякае некуды…
Не падняцца мне цяпер –
Прыціснула да зямлі,
Сілы мяне пакідаюць…

І раптам я ўбачыў
Сілы зямной прыгажосць –
І жыццё зноў я вярну,
Хоць раней пакрыўдзіў…
4 сакавіка 2008

Самота…

На твары маім
Пасяліўся смутак,
А ў сэрцы тваім
Хай не будзе сцюжы…

І што б ні здарылася
Я буду верыць да канца,
Але шчасце не адкрылася,
Уцякло ад самотнага лаўца.

А выратаваннем стане сон,
Салодкі сон у глухой начы,
Каб цішыня трапятала ў тон
Слабага святла адзінокай свечкі…

Дай толькі прачнуцца!
Бо кашмары будуць мучаць,
І не змагу я адвярнуцца –
Нервы буду слухаць…
7 сакавіка 2008

Боль…

Боль, о цяжкі боль!..
Дзіўны тупы боль уначы,
Ты так больш не жартуй,
Бо не складана пасыпаць соль…

Але калі сыходзіш ты,
Асалода – мне свяці.
І за ўсё з палёгкай даруй,
Убачу зноў я кветкі!..
12 сакавіка 2008

Прамень святла старых сяброў

Я бачу праменьчык святла
Сярод прасторы мітусні,
Дзе няма больш колеру
І вабнай удалеч цемры.

Няма цяпер на свеце змроку,
Дзе ходзіць салодкая нуда.
І не адчуць мне дзікага соку,
Як ні рыпала змрочная дошка.

Але ёсць у гэтым дзіўным свеце
Адзін маленькі нюанс,
Толькі варта азірнуцца шырэй –
І ўбачу я стары альянс.

Там няма дробных сяброў,
І не азмрочыць лёс сяброўка.
Там няма халодных ланцугоў,
А толькі два даўніх сябра…
12 сакавіка 2008

На мяжы!..

Брат!.. Галава пачынае кружыцца,
У вачах становіцца цёмна,
А я не хачу з гэтым мірыцца
І пакуль яшчэ бачу вакно.

Сілы сыходзяць як вада,
Ногі, гады, хутка знікаюць,
Зямля стала бліжэй назаўжды –
Спакой абдымкі адкрывае…

Па целе праступае пот
І страшная цемра ў вочы скрабецца,
Больш няма зямных клопатаў –
У вабную вечнасць душу нясе…

Але голас асцярожны здалёк
Падхапіў маё абмяклае цела:
“Трымайся, сябар, за мяне,
Слухай голас, ды ідзі смела…”
15 сакавіка 2008

Крык!

Мы яшчэ вельмі хворыя…
Мы яшчэ зусім не цвёрдыя…
Так не прыспешвай жа нас!
Дык пашкадуй у цяжкі час!

Каб дыхаць было ледзь-ледзь.
Каб жыць лягчэй было ледзь-ледзь.
І вярнуўся да нас настрой,
І ад усмешкі палёгка…

Мы тады ўбачым яркае святло.
Мы тады жыцця атрымаем адказ.
Адкінуўшы чорную бездань тугі,
Адкінуўшы маўчання ціскі.

І сонца будзе блішчэць…
І ў вочы будзе глядзець
Звонкі прамень будучага колеру,
Звонкі водбліск дзіўнага самацвета.
15 сакавіка 2008

Чужы

Мне хочацца ведаць,
Што я тут не адзінокі.
Так хочацца верыць,
Што не асуджаны мой свет.

Але што душу грызці
Бо тут я зусім чужы
Хоць і прыходзіць сум
Аб краі, што мне родны.

І заўважаю я часам,
Што цягне мяне туды,
Захопвае свядомасць
Свет далёкай звязды.

А тут гуляе пякучы холад,
Агаляючы адкрытую рану,
Каб не забыўся пра свае пачуцці
Самотны вандроўнік маёй душы.
28 сакавіка 2008

Закончаны аптыміст

Ну вось і чарговы дзень прайшоў
І я сяджу з хворай галавой.
Хоць і дарма час гэты правёў,
Я рады, што вярнуўся дамоў.

Ні пра што шкадаваць не стану
У гэтым зверы незямным,
Але думку шальную заспею
У кутку на гарышчы старым.

Выпушчу тады я на волю
Звера ўтоенага цвёрдай воляй,
І праявіўшы немалы клопат
Прыручу на імгненне страшнай доляй.

І можа вось хоць тады
Стане мне крышачку святлей
І будзе рука цвёрдая –
А лёс стане лягчэй…
2 красавіка 2008

Чакаючы дарогі…

Як скончваецца дзень,
У стары добры час,
Прыходзіць сівая ноч,
Удалячынь вабячы нас.

І жалезны конь, заціхаючы,
Будзе нецярпліва маўчаць,
У паўночнай браме чакаючы
Нас дваіх у доўгі шлях.

Ну, што ж ты, мілая сябароўка,
Не спяшаешся ісці.
Бо можа скончыцца раптам
Тая ноч, што прагне сысці.

Пойдзем, сяброўка, пойдзем
Насустрач страшнай цётцы!
Горыч пустыні ў душы зальём
З лёсам разам у адной лодцы…
14 красавіка 2008

Ціхі, ціхі крык…

Зноў неасцярожнае слова
Старую рану адкрыла,
Але колькі можна мучыць
І пра яе мне нагадваць,
Я і сам ведаю цяпер –
Калі ўсё ў мінулым, павер!..
14 красавіка 2008

Нуды час

Я не ведаю ў гэты вечар
Навошта дадзены гэты час.
Бо ён зусім як шэры попел
Неміласэрна абпальвае нас.

Ці не лепей адразу,
Не раздумваючы доўга,
Кінуць гэтую заразу
І спаць пайсці надоўга…

Але ж не!
Дзе дзіўная штука…
“Святло, запалі жа!..” –
Шэпча нуда…

Яна цяпер сяброўка мне,
Старая ўсім і маладая мне…
Валодае часам строга
І не дае патрэбнага склада…
14 красавіка 2008

Даруй!..

Даруй! Даруй за ўсё…
За ўсё, што было…
І чаго не вернеш…
Даруй! Братка, даруй!..
Я ж бачыць хачу
Толькі тое, што добра судзяць…
Магчыма, мне дазволена будзе
Шчаслівым цябе ўбачыць,
Але мне ў гэта не паверыць.
Даруй, братка, даруй!..
Я толькі жадаю ўбачыць…
19 красавіка 2008

Надзея…

Я бачу святло ў імгле
І не хачу я больш чакаць
Пакуль працягнуць руку мне
І не стануць так раздзіраць.

Я веру ў сілу цеплыні,
Што так салодка льецца
З невядомых вышынь цемры,
Што высока смяецца.

Ах, Надзея, мілая Надзея!
Навошта апошняй паміраеш?
І зусім як старое адзенне
Са сканчэннем тэрміну слабееш…
30 красавіка 2008

Уцёкі!

Бегчы, бегчы, бегчы…
Далёка, вельмі далёка!..
Каб больш не пакутаваць
І ўбачыць, як будзе светла
Ноччу цёмнай і сырой,
Што так ціха абпальвае,
Страшна вабным лёсам,
Асляпляючае жыццё…
13 траўня 2008

Ружовая кветка

Жыцця ружовая кветка,
На падаконніку светлым,
Але апаў з яе лісток,
Аб страчаным шкадуючы.

Тады адкрыеш ты вакно,
І ўвальецца свежае паветра,
Абдымаючы так лёгка
Прыціхлы раней дух кветкі…
27 траўня 2008

Пустэча волі…

Але як жа я кахаю
Тую вабную пустэчу,
У якой рукамі лаўлю
Ціхага шчасця свабоду!

Калі няма болей
Гэтых нудных важных спраў,
Што цягнуць гадзіны
Усё даўжэй і даўжэй.

Бо музыка ціхая,
У венах цёмных, страчаных душ
Барабанам цікая,
Адрэналін змяніла на глуш.
12 чэрвеня 2008

***

Мне хочацца ўбачыць
Як ты ўсміхаешся.
Мне хочацца пачуць
Як ты адгукнешся…

Калі я буду крычаць
Дзікім голасам тугі,
Каб даўжэй дыхаць
Тваёю любоўю…

У раніцу світання,
Ззяючы ярчэй сонца,
Пад промнем яркага святла
Нібы бляск твайго вакенца.
18 чэрвеня 2008

Кроплі душы

Упалі тры кроплі
Маёй страчанай душы,
І як белыя чаплі
Лёс палёт завяршы.

І ты не бачыш больш святла
У гэтым свеце праклятым –
Бо ўжо занадта шмат гадоў
З’яўляюся я забытым.
18 чэрвеня 2008

***

Усім на зайздрасць
Я буду ўсміхацца,
Я буду жартаваць
І не хвалявацца!

Нібыта мне зноў
Дванаццаць гадоў,
І я буду спяваць
Песні любай куплет…
2 ліпеня 2008

У мой дзень нараджэння…

Я хачу быць п’яны –
У мой дзень нараджэння!..
Я хачу быць побач –
У твой дзень нараджэння!..

Неба прыгажосцю
Цябе здзіўлю я.
У гэты дзень не просты
Буду вясёлы я.
3 жніўня 2008

Паганы настрой

Я бачу гэтае святло,
Я адчуваю гэты дзень
У кучы з’едлівых гадоў,
Дзе падае глыбокая цень.

І ні што не лье,
Нібы ціхі дождж,
Ніколі не п’е,
Як стары важак,

А я ўсё сяджу
У глухім доме,
І на неба гляджу
У мёртвай зоне.
3 жніўня 2008

Мара ідыёта

А раптам мне аднойчы выпадкова пашанцуе,
І я сустрэчу дзяўчыну дзівоснай прыгажосці,
Што святло мне падарыўшы, сціпла падміргне,
Мяне тым пазбавіўшы ад лішняй мітусні…
18 жніўня 2008

Туга душы…

Бо як сэрца звініць
У чаканні, тупа!
Бо так вецер стукае
У маёй памяці, суха!..

Але паміраць не хачу я,
У доўгую гадзіну ад нуды.
Жахлівыя думкі затапчу я,
Убачыўшы ліст ад яе…
10 верасня 2008

Не маўчы…пачакай!..

Да! Я стану крычаць
Чэрці што ў цемру,
Каб меней маўчаць,
Не тое звар’яцею!

Бо сёння дзень такі –
Ён злёгку просты.
Але яшчэ пачакай –
Будзе ён пракляты!..
14 верасня 2008

У пошуках жыцця

Так самотна з цішынёй,
Калі ты нікому не патрэбны!
Ды і глушыць паветра хмяльное,
Учора вечарам прастуджанае.

І з музыкай, у душы хворы,
Пайду шукаць шэры спакой.
Там, дзе моцны вецер з сумам
Гуляе да смерці са мной…
7 кастрычніка 2008

Абуджэнне на імгненне

Я сяджу і гляджу скрозь святло –
Як ты сёння прыемна свежа,
Нібы цёплы начны колер,
Што так лёгка смяецца з вакна!..

Як птушка ў ранішняй зары,
Ты будзеш хутка шчабятаць!
І я сыду з цяжкай нуды –
Мяне прымусіш трапятаць…
7 кастрычніка 2008

Пра восень

Восень белая лунае
У мокрым паветры дажджом,
Кожную ноч заціхае,
Зводзячы жыццё холадам.

Але не магу болей
Гэтую зіму чакаць!
Бо час коціць даўжэй,
Як пачынаеш гадаць.
30 кастрычніка 2008

Памяці мінулага…

У старыя дзверы ты ціха ўвайдзі…
Зноўку, павер, будзе полымем цвісці
Жыццёвае імгненне былых слядоў,
Што загінулі ў абліччы шэрых складоў!..
9 лістапада 2008

Першы снег

Першы лёгкі снег
Падае з нябёс –
Пераходзіць у бег
Святло марозных дзён!

Слепіць вочы зноў
Белая імгла –
Закіпае кроў
Ад такога святла!
15 лістапада 2008

Голас розуму!

Жыццё скурчылася маё!
Дабіваючы ўсіх і ўся!
У свеце свабоднай хлусні,
Дзе ўсе людзі цяпер рабы!

Ды я стану хрыпла крычаць,
Што я нашмат больш, чым яны!
Бо зноў маўчаць і трываць
У мяне няма больш сілы…
3 снежня 2008

Апошні вокліч!

Я хачу зноў дыхаць!
Я хачу зноў марыць!
Затым хутка бегчы
І скрозь слёзы крычаць,
Чорнай маёй душы
Апошні страшны крык:
“Суд нада мною ўчыні
Там, дзе цвіце кветнік…”
26 снежня 2008

Запавет любові!

А ты здольная Кахаць?
Пакахаць назаўсёды!
А ты здольная Жыць?
Жыць так, каб да канца!

Калі не бачыш нічога…
Нічога наогул вакол?
Калі не чуеш нікога…
Нікога наогул вакол?

Адкрый вочы свае,
Сустракаючы Святло!
У сэрца сваё ўпусці
Любові Запавет!..
27 снежня 2008

Жаданая сустрэча!

Зноўку я бачыць хачу
Твае нямыя вочы,
Што ад болю слязу
Выпусцілі тады!

Зноў я чуць хачу
Твой ціхі голас,
Што ў лесе ад ветру,
Збіў мяккі волас!

Зноў жыцця хачу
З табой хоць міг яшчэ,
Што так доўга прашу
У лёсу за ўсё!..
19 студзеня 2009

Цёмная ноч…

Цёмная ноч,
Сыходзіць прэч
Там, дзе ты зноўку
Убачыш дачку.

Цёмная ноч,
Пакліч мяне прэч
Ад гэтай хлусні,
Дзе быццам жывы.

Цёмная ноч,
Сыходзіць прэч
У тую далеч,
Дзе ёсць смутак!..

Цёмная ноч,
Забяры прэч
Гэтыя вочы
Ды назаўсёды!..
21 студзеня 2009

Воля!

Не есць, не спаць,
Ноч пакутваць
Ад такога болю,
Што станеш сівы.

Але будзеш цвёрда ведаць
Як заўтра стрымаць,
Па дапамогу не клікаць,
І сілы сабраць.

Ворага заціснуць.
Сябе паслаць,
І моцна завязаць,
Але выстаяць…
30 студзеня 2009

Ратуй мяне…

О, матухна зямліца!
Ды жыва вадзіца,
Што льецца пад мастом,
Што ўецца пад кустом!

Ты ж ратуй, ратуй мяне!
Забяры адсюль мяне!
Ды ў гэты страшны дзень,
Калі пабачыў цень.

Я буду доўга крычаць.
Я буду моцна клікаць
Твае прыгожыя вочы,
Што хачу бачыць заўсёды…
9 лютага 2009

Мары пра Свабоду!

Сёння зноў
Слёзы салодкія,
Хавае броў
Мроі белыя,
Пра даўно
Волю забытую,
Што як дзярмо
Не ў модзе заўсёды!..
25 сакавіка 2009

Шэдэўр!

І пачынаеш сыходзіць з розуму
Толькі ад думкі, што ты цяпер адна!
Там! Адна! У гэтым жудасным свеце!
Сярод вачэй, якія тонуць у тлушчы
Самай салодкай, ілжывай пустэчы!
Што напаўняе сэрцы беднаты.
Што хаваецца ад чысціні.
Што не выносіць прыгажосці.
15 траўня 2009

Чаканне

І зноўку, і зноўку
Я сыходжу з хаты,
Згледзеўшы сінюю далеч,
Туды, дзе кліча смутак…
Там я здабуду спакой,
І авалодаю сабой.
Бо са мною будзе
Тая, што не забудзе –
Як ззяе світанак,
Узносячы слоў запавет,
Як палае закат,
Адлюстроўваючы набат
Сэрца хвацкага ў грудзях –
Што ж там мяне чакае?
2 ліпеня 2009

***

Хай будзе сонца!
Хай будзе святло!
І не згасне сэрца
У жалю гадоў!

І забудзь ты страх!
І забудзь пакуты!
Што не на словах
Раздзіраюць душу!..
4 жніўня 2009

***

І ціхі погляд,
І лёгкую ўсмешку
Пакінеш ты мне
Ў памяць мінулага…

І хоць часам
Ты ўспамінай
Пра аднаго
Знаёмага…
4 кастрычніка 2009

І зноў…

І зноў юнае святло
Скалыхнула памяць гадоў!
І зноў белая цемра
Схавала мае вочы!

І страшна, і сумна
Сядзець на гэтым пні…
І зноўку, і зноўку
Узгадваць яе ў сне…
4 кастрычніка 2010

***

Лепшага сябра
Са святам віншую,
Шчасця і дабра
Шчыра жадаю.

Каб тваё жыццё
Цветам буйным цвіло,
А на душы
Радасна было!
18 студзеня 2011

Не забывай!..

Няма слоў болей сказаць табе, прабач…
Няма сіл прасіць цябе, зразумей…
Да! Я кажу табе цяпер, бывай…
Але аб адным прашу, не забывай!..
13 лютага 2011

***

Прачнуўшыся з раніцы,
Усміхніся злёгку –
Бо жыццё светлае
Калі ты свежая,
Калі сонца ў вочы
І пах кавы бадзёры
Прымушае цябе
Радавацца жыццю!
11 траўня 2011

Сляза

У які раз
Я бачу гэтыя вочы…
І ў які раз
Іх мучыць горкая сляза…

І боль глухі ў грудзях
Абрывае ўсё ўнутры!
Бо бачыць яе такой
Няма сіл маіх, пастой!

Я забяру цябе з сабой!
Туды, дзе не пакрыўдзяць!
Туды, дзе пакахае…
Самы блізкі і родны…
12 траўня 2011

Боль Любові!..

І зноў гэты боль у грудзях
Не дае мне забыцца,
Што я так моцна пакутваў,
Калі так горка кахаў!..
Тую, якая скрала
Маё беднае сэрца!..
Тую, што пасялілася
У маёй дзікай душы!..
22 траўня 2011

Сум сумневаў

У маё беднае сэрца
Зноў прабраўся дзікі сум!..
І страшны боль у грудзях
Рвецца зноў вонкі няхай!..

І я буду пакутаваць,
Перажываючы мілыя імгненні…
Зноў і зноў я буду ўзгадваць
Цябе, як тое прывіднае бачанне!..

Але навошта? Навошта?
Ты пакідаеш мяне
Вось ужо ў які раз запар,
Кідаючы аднаго зноў…

Апускацца ў бездань,
Дзе дзікія сумневы
З’ядаюць мяне знутры,
Прымушаючы гінуць…
2 чэрвеня 2011

Уцёкі ў Нішто

Я зноўку патануць хачу
У гэтай дзікай музыцы,
Што разліваецца паўсюль
І не дае мне спакою!

Калі твая душа палае,
Згараючы жыўцом у цемры,
Ты тут знойдзеш адну ўцеху –
Асвятляць ясным полымем…

Дарогу на паўкроку наперадзе,
Што адводзіць у салодкае Нішто
Тваю тленную істоту,
Пакідаючы ўсё жывое!
11 чэрвеня 2011

***

Калі твая душа
Зноўку ляціць туды
Дзе ты вельмі патрэбны,
Дзе цябе вельмі чакаюць…

Тваё ледзяное сэрца
Пачынае дзіка біцца,
Задыхаючыся ў істэрыцы
Зноў нахлынуўшых цяжкіх пачуццяў!..
24 чэрвеня 2011

Боль у сэрцы!..

І рука твая будзе цвёрдай
Калі сэрца з гэтых грудзей,
Праклінаючы сябе за слабасць,
Будзе адчайна выдзіраць!

Бо боль такі не ў сілах стрываць
Нават мёртвая Душа пакутніка!
Боль дзікай любові! Боль згрызот!
Дзікіх малебен і пацалункаў!

Што з дзікім забытым запалам дорыць,
Абпальваючы ўсё жывое ўнутры,
Тая, якую ты адзін ніколі
Не забудзеш і заўсёды даруеш…
2 ліпеня 2011

Вітаю!..

Вітаю, Мілая!
Цёплая, родная!
Тая, што заўсёды…
Яшчэ здалёк…
Запальвае…
Свечкі ля вакна…
Перажывае…
Гледзячы ў вочы…
І чакае на парозе
Скатаванай душы
Дзе аднойчы ты
Забыўся забраць сябе!..

Я бягу! Я спяшаюся!
Да цябе, маё Каханне!
Павер! Я не жартую!
З табой я вельмі быць хачу!..
Выратавальніца Ноч!..
7 жніўня 2011

Сыходзячы…

І толькі слёзы,
І толькі боль
Прыносяць мары
На рану соль…

Сыходзячы прэч,
Забраўшы з сабой
У глыбокую ноч
Сэрца са смуткам…

Па той, што была
Імгненне побач…
Па той, што жыла
Тваім поглядам…

Але вось сышла,
Шэпчучы прабач…
Глядзіць у вочы,
А сэрца – цярпі!..
15 жніўня 2011

Калі…

Калі рукі дрыжаць…
Калі слёзы ў вачах…
Калі сэрца стукае…
Калі голас хрыпіць…

І пакідае душа,
І пакідае мара,
І пах яе валасоў,
І звонкі яе голас…

Сыходзіць ад мяне!
Сыходзіць назаўжды,
Кідаючы ў бездані,
Закінуўшы аднаго
Сярод успамінаў…

І напрыканцы
Промнем надзеі
Апякла ўнутры
Рэшткі душы…
25 жніўня 2011

***

Калі ты плачаш
Ад болю ў грудзях…
Калі ты плачаш
Ад пустэчы ўнутры…
Калі ты шэпчаш
Ціха-ціха, Прабач…
Калі ты шэпчаш
Сумна-сумна, Зразумей…

Тады ты бачыш
Чысціню вакол!
Тады ты чуеш
Пустэчу кругом!
Тады ты адчуваеш,
Як струменіцца жыццё!
Тады ты разумееш
Дзікую Адзіноту!..
3 снежня 2011

Калі ў сэрцы пуста…

Калі ў сэрцы пуста,
Тады на душы сумна!
І не радасны дзень,
І блізка чорная ноч…

Не бачыш выхаду ты…
Не радуюць больш кветкі…
І ў полі шэрая імгла
Стала бліжэй, чым свет агню.

Бяздушнае цела
Блукае без справы
У бяссільных пошуках таго,
Што пазбавіць ад пакут яго!
22 студзеня 2012

***

І зноў сыходзіць удалячынь
Маленькай надзеі караван!..
І мне да болю зараз шкада
Праваджаць яркі твой сарафан!..
28 лютага 2012

***

На кавалкі стомленую душу
Раздзірае чарговы жорсткі кат!
Маё сэрца шчыміць ад тугі!..
Але ты, прашу цябе, не плач!..

Аднойчы ўбачыш ты ўсмешку
На сваім змучаным твары…
І ўспомніш забытую скрыпку,
Што крочыла за табой ўсюды!..
28 лютага 2012

Просьба

І пакутваў, і мучыўся ён.
Гінуў ад белай адзіноты
І не падзеленага кахання,
Што грызе яго беднае сэрца.

І гэты бедны пакутнік
Ціха ўсё брыдзе і брыдзе
Сярод вялізнага натоўпу,
Не бачачы нікога вакол.

І ў апантаным парыве
Пякучай лютасці душы
Ён заканчвае з болем,
Сціраючы з сэрца кроў.

Няхай будзе пракляты дзень!
Ды будзе праклятая ноч!
Цяпер я сутонню шапчу
Словы запаветнай клятвы!

Гары, гары мой боль!
Сыходзь ў чорную ноч,
Забраўшы з сабой смутак!
Пакінь мне толькі дачку…
5 верасня 2012

Дзядуля Лёс!

Аднойчы прыйдзе Спадар.
Ты адкрый яму дзверы,
Не крыўдзі дзядулю –
Будзь добразычлівым…

Дзядуля Лёс!
Будзь да мяне мілы,
Не пакінь у горы…
Прашу аб спакоі…
21 верасня 2012

Попел

І душа згарае жыўцом
Ад слоў тваіх выпадковых.
І сэрца рассыпаецца
Ад думкі нібыта попел…

Што ты недзе там…
Жахліва далёка…
І ўжо ніколі
Не будзеш побач…

І не пачуць больш мне
Твой юны галасок,
І не пабачыць мне
Тваю мілую ўсмешку…

О! Як мне цяперака жыць?
Я ніколі не прызнаю
Гэтай дзікай чужой думкі!
Аднак надзея застаецца…
7 лістапада 2012

Бывай…

Бывай, новае каханне…
Бывай, будзь я пракляты!
Бывай, ты была так міла…
Бывай, твой голас у сэрцы.
Бывай, пах чорных валасоў.
Бывай, частка маёй душы…
25 лістапада 2012

***

Ты ў гэтым свеце не адзін.
Ёсць яшчэ такі крэтын,
Што ў срэбным люстэрку жыве
І думкі мае жуе.
снежань 2012

***

І слёзы наліваюцца ў вачах,
І сэрца трапечыцца ў руках,
І кроў гарачая хвошча ў грудзях,
І ў бездань прагную зноў заходзь!
снежань 2012

***

Калі эмоцыі праз край
Сваё пяро хутчэй хапай,
Каб паспець увасобіць
Усё, што душу цярэбіць!..
18 красавіка 2013

Агонь запалкі

Спальваючы сутаргава
Запалку за запалкай,
Думкі ўсё зноўку і зноўку
Вярталіся да яе…

З кожнай спаленай запалкай
Раставала надзея
Выкінуць з маёй галавы
Яе сардэчны прывід…
20 траўня 2013

Дзіця адзіноты

І калі бяжыць
Бяздушнае дзіця
Гордай адзіноты
У цемры душы…

Ты зноўку і зноўку
Гатовы згараць
Ад дзікага болю,
Які шчыміць грудзі!

Ты гатовы выдраць рукой
Гэты дзікі цяжкі камяк
Пульсавалага болю
Разам з самым каранём!

Прама з разадраных
Сардэчнай сутаргай
Буйна ўздымаючыхся
Скатаваных грудзей!..
23 траўня 2013

***

Я чуў, як плача мяккая Вясна!
Я бачыў, як цешыцца Лета!
Я сумаваў, як волкая Восень…
Я ведаю…як сыходзіць Зіма…
8 снежня 2014

Калі ты…

Калі ты бачыш…
Калі ты чуеш…
Ты заўсёды смуткуеш…
Ты ніколі не святкуеш
Гэты сонечны дзень,
Гэтае свежае паветра…
Што так нас апанавала
З усіх шматлікіх бакоў.
І мы праз некалькі вякоў
Зноўку лепш сябе адчуваем
І ніколі больш не засынаем
У гэтым непрадказальным
І зусім звар’яцелым
Доме на старой гары…
Дзе я сяджу гадзінамі ўлетку
І дыхаю зноў гэтую кветку…
16 лістапада 2015

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *